“મિલિન્દ તું પણ…..!”


ટૂંકી વાર્તા by Raju Kotak

“તું જ કહે માલતિ ક્યાં સુધી હું મારા મનને મારીને, જાત સાથે સમાધાન કરતી રહું?” પૂજાના આ વાક્યમાં માલતિએ આજે પહેલીવાર નિ:સહાયતા વ્યક્ત થતી જોઇ. સહુને આશ્ર્વાસન આપનારી પૂજા આજે ખુદ પોતાના પ્રોબલેમથી તૂટી ચૂકી હતી. અને વાત પણ સાચી હતી.

માલતિ સમજાવવા નો પ્રયત્ન કરે છે, “પૂજા, જો હું તારી સાથે કોઈ પોકળ દલીલો કરી તારી મુશ્કેલીને વધારવા નથી માંગતી કે હું તને એમ પણ નહિ કહું કે બીજી સ્ત્રિઓની માફક તું પણ બગાવત કર.”

પૂજા પોતના અભિપ્રાયમાં અડગ છે “ના, માલતિ. હું બગાવત તો હરગીઝ નહિ કરું.”

પૂજા લાચારી વ્યક્ત કરતાં કહે છે, “પણ મને દુખ એ વાતનું છે કે મેં જે વ્યક્તિ પર ભરોસો કરી,માત્ર એના જ આધારે આખી જિંદગી હોડમાં મૂકી જીવી જવાનો નિર્ધાર કર્યો હતો. આજે એ જ આધાર પાંગળો નિકળ્યો! નિરાધાર નિકળ્યો!”

પૂજાથી અનુભવમાં મોટી માલતિ નિશ્ર્ચિત્ત વાત ઉચ્ચારે છે, “જો પૂજા હું તને ડિસઅપોંઈટ કરવા નથી માંગતી…પણ એટલું ચોક્કસ કહીશ કે આ વાતને ઊગતિ ડામવી જોઇએ. કારણ પુરુષને જો એકવાર પરાયી સ્ત્રિની આદત પડી જાય ને તો જલ્દી ન છુટે. નશા જેવું છે.”

પૂજાને માલતીનું આ વાક્ય સચોટ હોવાછતાં કોણ જાણે કેમ પોતાની જાત માટે અસંગત લાગે છે, અને સીધો આક્રોશ ઠાલવતાં…

“શીટ યાર, મેં શું નથી આપ્યું મિલિંદને! અરે…જાનથી પણ વધારે ચાહ્યો છે મેં એને… માલતિ, તું જાણે છે લવમેરેજ છે અમારા…….! યુ નો, અમે ફુલ્લી એંજોય કરી શકીએ એ માટે ઈસ્યુ નહિ થવા દેવાના પાંચ વર્ષ સુધી પ્રિકોશન લેવાના છીએ. અને…અને…જેને તું સ્ત્રિનો નશો કહે છે ને માલતી, એ મારો માદક નશો તો મિલિંદની રગ રગમાં વહે છે…એ મારા નશામાંથી છુટે તો બીજે જાય ને! દોસ્ત, મારી ચેલેંજ છે મેં એને સેક્સના નશામાં એટલો તરબતર રાખ્યો છે કે એ સ્વપ્નમાં પણ આ કારણ ને લઈને ચલિત થાય જ નહિ. છતાંય…. બ્લડી…..” કહી પૂજાએ અત્યાર સુધી ખાળી રાખેલા આંસુઓ ના બંધ તુટે છે.

માલતિ,પૂજા ને પાણી નો ગ્લાસ આપતાં સાંત્વના આપવાની કોશિશ કરે છે. બધા ને હિંમત આપનાર પૂજાને હિંમત આપવાનું કપરું કામ આજે માલતિના શિરે આવી પડ્યું છે. કારણ પૂજા પાસે કોઇપણ ફ્રસ્ટ્રેશન નો ઉકેલ હાથવેંતમાં હોય. કિટી પાર્ટીમાં આવતી દરેક સ્ત્રિ અત્યાર સુધીમાં પોતાની અંગત સમસ્યાની વાત પૂજાને કહી ચૂકી છે. પૂજાને પોતાને છે એવા બીજી સ્ત્રિઓના ઘણા પ્રોબ્લેમસ પૂજાએ બખુબી સોલ્વ કર્યા છે. પણ પૂજા આજે પોતાની સમસ્યા માટે લાચાર છે. કારણ પતિને વશમાં રાખવાની હરેક કલામાં માહિર હોવા છતાં મિલિંદનું પરસ્ત્રિગમન પૂજાને ખટકે છે. ઘણાં મનોમંથન બાદ પણ પૂજાને એ વાતનો ઉત્તર નથી મળતો કે મિલિંદને સાચવવામાં એવી તો શું ખામી રહી ગઈ કે એને આમ કરવું પડ્યું! એટલે જ આજે પૂજા બધાં જ હથિયાર હેઠાં મૂકી પોતાની વ્યથાની કથા માલતિ સમક્ષ કરી બેઠી.

પૂજા એવી સ્ત્રિ છે કે એ કોઈપણ સમસ્યા નો ઊકેલ વિવાદ કે વિરોધથી નહિ પણ વિચાર-વિમર્શ થી લાવવામાં માને છે. પૂજા પતિની કોઇપણ હરકત માટે હમેંશા પોતાની ઉણપને જવાબદાર ઠેરવે છે. કારણ પુરૂષની ભ્રમરવ્રૃતિ ને કાબુમાં રાખવાનું અને પોતાનાપ્રત્યે આકર્ષણ બનાવી રાખવાનું કામ સ્ત્રિનું છે. પૂજા ઘણીવાર બીજી સ્ત્રિઓને ટીખળ માં કહેતી જોવા મળે છે કે……

“અલી આપણે, આપણા પતિઓને દિવસમાં એકવાર તો પુછવાનું જ કે…..”

તારામાં હું તને મળી જાઉં તો કહે જે,
પ્રાણમાં તારા શ્ર્વાસ બની જાઉં તો કહે જે.


પૂજા રિક્ષામાં બેસી પોતાના ઘેર જઈ રહી છે પણ મિલિંદની આ હરકતની વાત તેનો પીછો નથી છોડતી. એને એ જ સમજાતું નથી કે એક પ્રોફેસર કક્ષાનો વેલ એજ્યુકેટેડ, વેલ મેનર માણસ આવી સાવ સામાન્ય કક્ષાની સ્ત્રિ નિશાના પ્રલોભનમાં આવી કેવીરીતે ગયો!

પૂજાએ એને શું નથી આપ્યું, પૂજાએ મિલિંદ અને એના આખા ફેમિલીની કાળજી રાખવામાં કંઇ બાકી નથી રાખ્યું. દિયર કે નણંદના ઘરમાં તો ઘણીવાર મિલિંદની જાણ બહાર આર્થિક મદદ પણ કરી છે. મિલિંદની બધી જ આદતોને પૂજાએ સહર્ષ પોષી છે. પૂજા લોકોને એવું કહેતી ફરતી કે….

“પૂજામાં ઊણપ હોય તો મિલિંદમાં આવે ને!”

પણ આજે પૂજાના મિલિંદ વિષે ના બધા જ અભિમાન ઓગળી ગયાં! એક સફળ પત્નિ તરીકે પોતાની જાત અંગેનું ગૌરવ પણ ઓગળતું લાગ્યું!

આજે પૂજાએ મિલિંદ સાથે આ વાતનો ખુલાસો કરવાનું નક્કી કર્યું. સદ્ ભાગ્યે મિલિંદ ઘરે જ હતો.

પૂજા ઘરમાં પ્રવેશી પહેલાં સડસડાટ બેડરૂમમાં ગઈ. નાહવાનો કોઈ મૂડ ન હતો. પરંતુ ગુસ્સાને ઠંડો કરવા શૉવર નીચે તનને ઢીલું કરી, પલળવા દીધું! પણ પાણી ની ભીનાશ આજે મનની આગને ઠારવા પર્યાપ્ત ન હતી.

આજે પૂજાએ સહુ પ્રથમ વખત મિલિંદ સાથે પ્રેમ સિવાયની કોઈ વાત કરવાની હતી. તેથી માનસિક તૈયારી કરવાની એને જરુર જણાઇ. વિપરિત પરિણામની આશંકાનો વિચાર પૂજાને ધ્રુજાવી ગયો! પૂજાને મિલિંદ પર માત્ર શંકા હોત તો તો ક્યારની એણે એ શંકાને નજરઅંદાઝ કરી હોત. પણ આ તો સાવ અંગત વ્યક્તિના આંખે દેખ્યા અહેવાલની વિગત! છટ…આ વિચાર માત્ર થી પૂજા થથરી ગઈ!

પૂજા હવે મક્કમ ડગલે ડ્રોઈંગરૂમમાં મિલિંદ તરફ આગળ વધી રહી છે.

મિલિંદે એને આવતી જોતાં જ લેપટોપમાં મોં રાખી પૂજાને કહ્યું, “ પૂજા આઈ એમ ઓન ફિનિશ્ડ, જસ્ટ અ મોમેંટ આઇ ટોક ટુ યુ.”

“મિલિંદ બધું ફિનિશ થઈ ગયું ત્યાં સુધી મને ખબર જ ન પડી!!” પૂજાએ સટીક વાત કરી.

અણધાર્યા આક્ર્મણથી સાશ્ર્ચર્ય મિલિંદ પૂજા તરફ ફરી કંઇ કહેવા જાય છે ત્યાં જ ઘરની ડોરબેલ રણકી ઊઠે છે. ક્ર્મ મુજબ ઘરનો નોકર દરવાજો ખોલી કામે વળગે છે.

આગન્તુક નિશા… આનંદના અતિરેકમાં, પૂજાની મોજુદગીથી અજાણ, એ સીધી મિલિંદ પાસે પહોંચી વધામણી આપી….હાથમાંનું મિઠાઈ નું પૅકેટ આપતાં બોલે છે, “ સર ટુ ડે આઈ એમ સો હેપ્પી કોઝ ટુ ડે આઈ હેવ ફિનિશ્ડ માય થિશિસ..!” કહી પગે લાગી આશિર્વાદ લે છે.

પૂજાપહેલાં તો નિશાની આમ અચાનક એંટ્રીથી ડઘાઈ જાય છે. પછી બનેં ના વાર્તાલાપ પરથી એમના સબંધો ને કળવા મથે છે.

પૂજાના મનોમંથનને તોડતાં મિલિંદ નિશાની ઇંટ્રો કરાવતાં, “ પૂજા, મિટ મિસિસ નિશા દલાલ… હમણાં જ એક રૅર વિષય પર નિશાએ થિશિસ પૂરી કરી, અને એ વિષય માટે હું એનો ગાઈડ હતો.”

મિલિંદના આ એક જ વાક્યથી અત્યાર સુધી તાળવે ચોંટેલો પૂજાનો શ્ર્વાસ હેઠો બેઠો.

મિલિંદને સિધો પ્રશ્ન કરતાં પૂજાએ કહ્યું, “ ટેલ મી વન થિંગ મિલિંદ, આજ સુધી આપણી વચ્ચે કોઈ વાત આપણે એકબીજાથી છાની નથી રાખી તો નિશાને તમે ગાઈડ કરો છો એ કેમ ન કહ્યું?

ચાળીશી ચશ્મામાંથી પૂજા તરફ વેધકનજર કરતાં મિલિંદે કહ્યું, “ નાઇસ ક્વેશ્ચ્યન પૂજા, પણ હું થોડો કંફ્યુશ્ડ હતો કોઝ નિશાની થિશસ નો વિષય જ કંઇ એવો હતો.”

હવે બધી જ મર્યાદાઓ અને વિમાસણ તોડતાં નિશા જ વાત ની સ્પષ્ટતા કરે છે, “ મૅડ્મ… મારી થિશિસ નો વિષય છે “ વત્સ્યાયનનું કામસુત્ર, પુરૂષની નજરે…” અને શક્ય છે સરને આ વિષય મને શિખડાવવા માટે આપ અનુમતિ ન પણ આપો.”

પૂજા સાશ્ર્ચર્ય, “ મિલિંદ તમે….આપણી અંગત વાતોનો ઉલ્લેખ તો….”

મિલિંદ વાત વચ્ચેથી કાપતાં, “ પૂજા….ખરેખર તો કામસુત્રને પતિ માટે તું જેટલું સમજી શકી છો મને નથી લાગતું દુનિયાની બીજી કોઇ સ્ત્રિ સમજી હોય, પતિને વશમાં રાખવાની તારી કળા બેનમૂન છે.”

સાંભળી પૂજાના ચહેરા પર એક ખુશવંત શરમનો શેરડો પડે છે.

મિલિંદ નિશા ને કહેતાં, “ નિશા,આજે પૂજાની પ્રેઝ્ન્સમાં તું ન આવી હોત તો તને ક્યારેય ખબર ન પડત કે હકિકતમાં તો આ વિષયને સચોટ રૂપ આપવામાં પૂજાનો ફાળો કંઈ નાનોસૂનો નથી!”

સાંભળી નિશા પૂજાના આશિર્વાદ લેવા નિચી નમે છે. “ થૈંક્ષ અ લૉટ મૅડમ.”

પૂજા નિશાને પ્યારથી બન્ને ખભા પકડી ઊભી કરતાં પુછે છે, “ નિશા મને એક વાત નો જવાબ આપ તેં આ જ વિષય કેમ પસંદ કર્યો?”

“મૅડમ, હું જાણું છું કે આ વિષય પર કામ કરવું કપરું છે, પણ આપણા સમાજમાં લગ્નવિચ્છેદ કે લગ્નેત્તર સબંધો માટે મહદઅંશે પુરૂષનેજ જવાબદાર ઠેરવવામાં આવે છે. પરંતુ પુરૂષની લાગણી ને સમજીને, તેની જરૂરિયાતો સમજીને તેને અનુરૂપ થવામાં આવે તો મને લાગે છે કે ઘણાં ઘર તુટતાં બચી જાય!”

પોતાનાથી લગભગ દસ વર્ષ નાની નિશાની વાતમાં પતિ પત્નિના સબંધનું અત્યંત બારિકી નિરિક્ષણ સાંભળી પૂજાને નિશા માટે માન ઉપજે છે!!!

રાત્રે બેડરૂમમાં મિલિંદને પોતાની આગોશમાં સમાવી તેની ઝુલ્ફોની લટને રમાડતી પૂજાથી પુછ્યા વગર ના રહેવાયું, “ મિલિંદ મને એક વાતનો એકદમ સાચો ઉત્તર આપો.”

મિલિંદ પૂજા સમક્ષ માત્ર મદહોશ નજર કરી ડોકી નિચે થી ઉપર તરફ ધુણાવે છે.

મિલિંદના ગાલ પર આંગળી ફેરવતાં પૂજા સવાલ કરે છે, “નિશાને આ વિષય શિખવાડતી વખતે તમારા મનમાં કયારેય આવેગ ન જાગ્યો?”
મિલિંદ પ્યારથી પૂજાના મુલાયમ ગાલ ને ચૂમતાં, “જાન… હું તારા નશામાંથી છુટું તો બીજે ધ્યાન ખેંચાય ને! તેં મને સેક્સના નશામાં એટલો તરબતર રાખ્યો છે કે હું સ્વપ્નમાં પણ આ કારણ ને લઈને ચલિત ન થાઉં. કહિ પૂજાને બાહોંમાં ખેંચી એકદમ ટાઈટ હગ કરે છે.

લેખક: રાજુ કોટક તા: ૨૬-૦૫-૨૦૧૩ (સર્વ હક્ક લેખક્ને આધિન)

Advertisements

“મિઠડી” ટૂંકી વાર્તા


“મિઠડી” ટૂંકી વાર્તા By: Raju Kotak
ફેસબુક પર સંજનાનો પ્રોફાઈલ ફોટો ઝુમ ઇન કરી આજે હું તેની સાથે વાત કરતો કરતો બબડી રહ્યો હતો
એય… મિઠડી… તારી એ મસ્તીખોર મજાક મારે મન સંવેદનાનું ભાથું બની ગઈ! ખબર છે તે દિવસે તેં મને મોબાઈલ પર કહેલું “રાજી….આવો ઘરે હું ઘેર જ છું” હા, ફોન પર પ્રેમ થી તું મને રાજી કહેતી અને હું તને મિઠડી. પણ આપણે કદી રુબરુ મળ્યા નોહતા. આ અણધાર્યુ આમંત્રણ મન માનવા કે શરીર ઝીલવા તૈયાર નહોતું. મનમાં આનંદ મિશ્રીત ખળભળાટ ક્યાંય સુધી ગુંજતો રહ્યો!
વિચારોનું ચકડોળ ફરવા માંડ્યુ…!!!
સંજના….. આપણી ફેસબુકી મુલાકાતને હજુ તો માંડ છ મહિના જેવો સમય વિત્યો હશે. એકબીજાને સમજવા આપણે રોજ ફેસબુક ના ચેટ બોક્ષને સ્પંદનો, સવાલો,અપેક્ષાઓ અને ફરીયાદોથી ભરી દેતાં! યાદ છે એક વખત હું બિઝી હોવાના લીધે બે દિવસ સુધી તારા સંપર્કમાં રહી નહોતો શક્યો, પછી તો તારી જિદ, ગુસ્સો, શંકા બધા મને એક સમટાં ફરી વળેલાં અને તેં બે દિવસની સામે ચાર દિવસ મારી સાથે અબોલા લિધેલાં. બસ, ત્યારે મને આપણા સબંધનાં ઊંડાણનું ભાન થયેલું…. અને હું સમજી ગયો હતો કે તને પણ મારી જેમ….

મારા વગર તને ચાલતું નથી, ચાલે છે પણ તને સાલતું નથી.
આવા તો કેટલાંય સ્પંદનોએ આપણાં જીવન ના છ મહિનાને આનંદથી છલકાવી દિધાં છે. મીઠડી…મળ્યાં વિના પણ લાગણી નો આ અહેસાસ આપણી વિચાર્શ્રુંખલાને સપનાઓથી ભરી દેવા પર્યાપ્ત હતો. પણ આજે તો તારા આમંત્રણે મારામા અનેરા ઉત્સાહનો સંચાર કર્યો. તને રુબરુ મળવાના વિચારથી મન અગણિત લાગણીઓથી અંકુરિત થયું.
તેં કહેલું તું તારા મમ્મી સાથે રહે છે અને તારા મમ્મી તારી વાતે ખુબ પઝેસીવ છે. સતત તારી જ ચિંતા અને તારા જ વિચારોમાં રહે છે. તેથી હું મારી જાતને તારા મમ્મી સમક્ષ કેવીરીતે પેશ આવવું એની તૈયારી કરવાનું મનોમંથન કરવા લાગ્યો. અને તું……. મિઠડી તું તો આટલાં વખતમાં મારી સાથે એટલી તો હળી ગઇ હતી કે મારે તારી સાથે વર્તવા કે વાત કરવા, શબ્દો કે શરારત ગોતવાની જરુર નહોતી.

બસ, હવે બાકી શું હતું નક્કી કરેલાં સમયે અને સ્થળે હું પહોચ્યો અને તારા ઘરની કોલબેલ રણકાવી. મને થયું દરવાજો ખોલતાં જ આપણાં બન્ને ની આંખોમાં પ્રથમ વખત રુબરુ થયાનું ચમકીલું તારક રચાશે…સાથે સાથે ઉમટતી લાગણીઓને રોકવાની જવબદારી પણ નિભાવવી પડશે….પણ ત્યાં તો મારા વિચારોને ધક્કો લગાવી હડસેલતો દરવાજો ખુલ્યો! મને સમજતાં સહેજ પણ વાર ન લાગી કે દરવાજો ખોલનાર આ જાજરમાન સ્ત્રિ એ તારા મમ્મી જ છે. મેં ‘જયશ્રી ક્રિષ્ણ’ કહી અભિવાદન કર્યું! પછી તરત જ બોલાય ગયું ‘સંજના…..’
મમ્મી એ કહ્યું ‘હા..હા…આવો ને. અંદર આવો ભાઇ.’
વાહ! મિઠડી તારી મમ્મીનો અવાજ જાણે તને વારસામાં મળ્યો છે. અવાજમાં તારા જેવો જ મીઠો રણકો.
સોફા પર બેસવાનો ઈશારો કરતાં મમ્મીએ કહ્યું, ‘ ભાઇ,મારી સંજુમાં કોઇ વાતે કમી નથી, ભણવામાં કાયમ અવ્વલ જ હોય, રમતગમતનો, ગરબા ગાવા નો ય એટલો શોખ, કોલેજની હરિફાઇ હોય કે સોસાયટીના ગરબા ની કોમ્પીટીશન મારી સંજુ ઈનામ લાવે જ……..’
મારી નજર તારી મમ્મી ની બાજુમાં ગોઠવેલ કોર્નર ટેબલ પર સુંદર ફ્રેમમાં સજાવેલા તારા ફોટા પર ગઇ….એ જ ફેસબુક નો પ્રોફાઇલ પીક હતો જે રોજ હું જોઈ મનોમન તને ચાહવા લાગેલો! આજે મને તારા ફોટાની નહી તને રુબરુ જોવાની ઉત્કટ્તા હતી, મારા વિચારોની સાથે સાથે પશ્ર્ચાદભુમાં તારી મમ્મીની વાતો તો ચાલતી જહતી પણ મિઠડી મારું મન અને આંખો તો તને જ શોધતાં હતા. તારી મમ્મીની વાત પરથી એવું લાગતું હતું કે હું તને લગ્ન માટે જોવા આવ્યો છું. હું તને શોધવા અંદરની બાજુએ ફાંફા મારી રહ્યો હતો ત્યાં જ…..
એક રુમમાંથી વ્હિલ ચેર હંકારી ખુબસુરત યુવતિ ડ્રોઈંગ રુમ માં પ્રવેશતાં જ સીધી મમ્મી પાસે જઈ એક સત્તવાહી અવાજમાં મમ્મી ને કહેવા લાગી, ‘ મમ્મી…..તું મહેમાન સાથે વાતો જ કરતી રહીશ કે એમને ચા-નાસ્તાનું પણ પુછીશ?’
મમ્મી, યુવતિની વાતને અનુસરી રસોડા તરફ ગયાં.
હવે હું કંઇ પુછું એ પહેલાં જ પેલી યુવતિએ ઓળખાણ આપતાં કહ્યું, ‘ હું મેઘના, સંજનાની નાની બહેન…..આપ રાજુજી ને?’
મેં હકારમાં માથું હલાવતાં પુછ્યું ‘સંજના….?’
મેઘના ખિલખિલાટ હસીને બોલી, ‘ રાજુજી, દીદીને મળવાની બહુ ઉતાવળ છે ને કંઇ!’
મેં ક્ષોભમાં થોડું માથું ઝુકાવ્યું, ચંચળ ને ચાલાક મેઘના મારા ક્ષોભને પામી ગઈ મને જરા હળવો કરવા બોલી, ‘ તમે દીદીને મિઠડી કહો છો અને એ તમને રાજી રાઇટ?’ પછીનું એનું મોહક સ્મિત,, મિઠડી… તારી ગેરહાજરીમાં મને મોહી ગયું.
મૌન તોડતાં, ‘ પણ મેઘનાજી.. તમને આ બધી વાત….’
‘ દીદી એ જ કરેલી સ્તો! અને કવિશ્રી…મને ‘જી’ નહિ મેઘા કહેશો તો ચાલશે. હું પણ તમારી કવિતાઓની ફેન છું’
‘મારી ફેવરિટ કઈ કહું?’ મેં હકારમાં માથું હલાવ્યું.
મેઘાએ સિધો પ્રહાર કરતાં,’ બોસ તમે કવિતા લખવામાં તો શરમાળ નથી અહીં કેમ?’
હું કઈ બોલવા જઉ એ પહેલાં ‘ લિવ ઈટ, આઈ વોન્ટ ટુ સે માય ફેવરિટ.’
તારામાં એવું તે શું છે જે મારા જેવું છે,
જો ને પ્યાર જેવું કઈંક આપણા જેવું છે.
‘તમને ખબર છે આ રચના મેં વાંચી, એ દિવસે હું દસ વાર વાંચી ગયેલી. આઈ વોઝ મેડ ઓફ ઇટ રાજી….!!!!’
સ:આશ્ર્ચર્ય મેં પુછ્યું, ‘રાજી….!!??’ અને તેની આંખોમાં ઊત્તર શોધવા લાગ્યો.
પહેલીવાર મેં મેઘાની નજરથી નજર મેળવી તો મને લાગ્યું કે ‘ શું આ એ જ આંખોનું ઊંડાણ છે જે વાતોમાં છત્તું થતું હતુ!’ એની આંખોની વિહવળતા રીતસર એની લાચારીની ચાડી ખાતી હતી. હવે મેઘાની બે અણિદાર આંખો પર આંસુઓના પડ બઝ્યાં! તો ય મારા થી બોલ્યા વગર ન રહેવાયુ…..
‘શું તું જ મિઠડી…..!!??’ ‘ પણ શા માટે તેં આવું કર્યું?’ મારે એને ઘણાં પ્રશ્નો પુછવા હતાં પણ ત્યાં તો મેઘાની આંખોમાં રોકાયેલો અશ્રુ પ્રવાહ દડદડ વહેવા લાગ્યો. હું સ્તબ્ધ બની આ લાચાર, અપાહિજ યુવતિ ની વ્યથાને જોઈ રહ્યો. મિઠડી….તારી જ બહેન થી છેતરાયાનો વસવસો મને કોરી ખાતો હતો. મન તો થયું ઊભો થઈ સડસડાટ ઘરની બહાર નિકળી જાઉં. પણ તને મળવાની…તને જોવાની લાલસા મનમાં અક્બંધ હતી.
આંસુ લુછી સજ્જડ નયને એનામાં હતી એટલી બધી જ હિંમત એકઠી કરી મેઘના આખી વાતની કેફિયત કરવા લાગી કે…
‘એક વર્ષ પહેલાં કાર અકસ્માતમાં મિઠડી તેં જાન ગુમાવેલો અને મેઘનાએ પગ…! અને ત્યારથી તારા મમ્મી આઘાત ના કારણે સતત તારું રટણ કરવા માંડ્યા. તારી મમ્મી તું નથી એ વાત માનવા જ તૈયાર નથી! એને તો તારા લગ્ન કરવાના કોડ છે એટલે તો તારા ફોટા પર હાર પણ ચડાવવા દેતા નથી!’
મિઠડી તારા મ્રૃત્યુના સમાચાર મારા અસ્તિત્વને હચમચાવી ગયાં. પણ તેં ક્યાં મને પ્રેમ કર્યો હતો પ્રેમ તો તારી બહેને છળ કરી મિઠડી બની કર્યો હતો…આ વાતે મને ખળભળાવી મુક્યો! હું સફાળો ઊભો થઈ, દરવાજા તરફ ચાલવા લાગ્યો.
મારા મનોમંથનને પામી ગઈ હોય તેમ સ્વસ્થ અવાજે મેઘના બોલી, ‘ રાજી…’ મેં સહેજ ડોકું એના તરફ ઘુમાવ્યું. ‘ હું જાણું છું હું તમને રાજી કહેવાનો હક ગુમાવી ચુકી છું, પણ મેં તો તમને હમેંશ આ નામથી જ બોલાવ્યા છે, ભલે મેં મારી દીદી ના ફેસબુક આઈ.ડી. પરથી તમારી સાથે સમ્બંધ બાંધ્યો હોય અને આજે તમને છળ પણ લાગતો હોય. પણ આપણી વચ્ચે વિકસેલ એ લાગણીઓ….સમ્વેદનઓ….અપેક્ષાઓનું શું? શું એ જેમની તેમ ના રહી શકે? રાજી…દિલમાંથી નિકળી ને તમારા સુધી પહોંચેલા શબ્દોને હવે હું પાછા નહિ વાળી શકું, અને તમારી જ કવિતાના શબ્દોમાં કહું તો……..
લાગણી વહાવી છે મેં હવે સંકેલું કેમ?
પાણીની પેઠે છે એ હવે વાળું કેમ?

રાજી…. હું મારી ચાલી નહિ શકવા ની લાચારીને આગળ ધરી તમને કોઈ બંધનમાં બાંધવા નથી માંગતી. ના તો તમારી પાસે કોઈ દયાની ભીખ માંગતી. બની શકે તો એટલું કરજો રાજી….. પાગલ ‘મા’ ના દુખને વેંઢારતી અને વહાલસોયી બેનડીના વિરહમાં રાચતી તમારી આ અપાહિજ મિઠડીને હુંફાળા શબ્દોનો સહારો આપજો, હું જીવી જઈશ.’
ફેસબુકના પ્રોફાઈલ પીકમાં દેખાતી સંજના આજીજી ભર્યા સ્વરમાં જાણે મને વિનવી રહી હતી.
“ રાજુજી, ભલે, અજાણતામાં તમે મને પ્રેમ કરી બેઠાં, પણ તમારી સાચી મિઠડી તો મારી છુટકી મેઘા જ છે.એને સાચવી લે જો પ્લિઝ.”

લેખક: રાજુ કોટક (૨૧.૦૫.૨૦૧૩)

માં તારા વહાલ નો હું વારસદાર….


540632_374047782635262_2045995412_n

માં તારા વહાલ નો હું વારસદાર…

માં તારા વહાલ નો હું વારસદાર…

પા પા પગલી કરતા શીખ્યો હું તો ઝાલી આંગળી તારી,

ઊંવા ઊંવા કરતા બોલતો થયો ‘માં ‘ કાંખમાં બેસી તારી,

યાદ નથી હું રડતાં રડતાં ક્યારે હસ્યો ગોદમાં બેસી તારી,

માં તારા વહાલ નો હું વારસદાર..(૨)

શિક્ષા તારી બની મહેચ્છા જીવન માં જો કેવી ઉઠી મ્હોરી,

દુખ પડે ત્યાં વિહ્વળ બનતી, સુખ માં તું સધિયારો દેતી,

વહાલપની માં વાત કરું શું ભૂલો ને મારી તું અવગણતી ,

માં તારા વહાલ નો હું વારસદાર…(૨)

ભલે બનું હું પિતાની મારા સઘળી મિલકતનો વારસદાર,

ભલે હોવ હું પિતાના મારા સઘળા કારોબાર નો હકદાર,

મમતા કેરા જતને તારા બન્યો સઘળા વારસ નો હકદાર,

માં તારા વહાલ નો હું વારસદાર…(૨)……………….રાજુ કોટક

By લાગણીઓ નું લાક્ષાગૃહ Posted in કવિતા